اظهارات اخیر یکی از کارشناسان صداوسیما مبنی بر توصیه به مصرف «جو» به‌جای برنج، به‌دلیل ارزان‌تر بودن، بار دیگر پرسش‌های جدی درباره نقش رسانه رسمی در مواجهه با بحران معیشت را به میان آورده است. مسئله اصلی نه ترجیح یک ماده غذایی بر دیگری، بلکه نگاهی است که ریشه مشکلات اقتصادی را نادیده می‌گیرد و مسئولیت را از سطح سیاست‌گذاری به سبک زندگی مردم منتقل می‌کند.

در شرایطی که تورم مزمن، سیاست‌های ناپایدار ارزی، تضعیف تولید، گسترش رانت و ناکارآمدی مدیریتی به کاهش مستمر قدرت خرید شهروندان انجامیده، تقلیل «راه‌حل» به تغییر سبد غذایی، عملاً به معنای پاک‌کردن صورت مسئله است. این رویکرد، به‌جای پاسخ‌گویی تصمیم‌گیران، مردم را به سازگاری با فقر دعوت می‌کند و ناخواسته به عادی‌سازی آن مشروعیت می‌بخشد.

رسانه ملی، به‌عنوان یکی از مهم‌ترین نهادهای شکل‌دهنده افکار عمومی، وظیفه دارد محل طرح پرسش‌های اساسی و مطالبه پاسخ از مسئولان باشد، نه تریبونی برای توصیه‌هایی که بار ناکارآمدی ساختاری را به دوش جامعه می‌اندازد. حضور افرادی فاقد تخصص اقتصادی یا اجتماعی و بدون درک ملموس از واقعیت زندگی اکثریت مردم در جایگاه تحلیل‌گر، نه‌تنها کمکی به حل بحران نمی‌کند، بلکه به فرسایش اعتماد عمومی دامن می‌زند.

تأکید می‌کنم که تداوم این رویکرد، هزینه‌ای فراتر از یک واکنش مقطعی در پی دارد. بازنگری در معیارهای انتخاب کارشناسان، اولویت دادن به شایستگی و تخصص به‌جای هم‌سویی و وابستگی، و فعال شدن واقعی نهادهای نظارتی در مطالبه پاسخ‌گویی، ضرورتی انکارناپذیر است.

افکار عمومی حق دارد بپرسد چرا به‌جای ارائه راه‌حل‌های ساختاری و شفاف، ساده‌ترین و پرهزینه‌ترین مسیر یعنی تطبیق مردم با فقر توصیه می‌شود ،و چرا کسانی که مسئولیتی در قبال تبعات سخنان خود نمی‌پذیرند، همچنان از تریبون رسمی برخوردارند. این پرسش‌ها نه از سر هیجان، بلکه نشانه‌ای از شکاف عمیق میان واقعیت زندگی مردم و روایت‌های رسمی است ،شکافی که اگر جدی گرفته نشود، پیامدهای آن به‌مراتب فراتر از یک اظهار نظر خواهد بود./#علی_فرخی_سردبیرـپایگاه_خبری_تبسم_انلاین