‍ #منابع_از_کرمانشاه ،#منافع_برای_ایلام ؛#روایت_تلخ_روستائیان_منصوری ( میان تنگ )

اقدام اخیر اداره کل امور آب استان ایلام در مسدود کردن راه دسترسی روستای میان‌تنگ منصوری در شهرستان اسلام‌آباد غرب، بار دیگر مسئله مدیریت ناعادلانه منابع آبی و خاکی در غرب کشور را به صدر اخبار محلی بازگردانده است. این تصمیم نه تنها زندگی روزمره ساکنان این روستا را مختل کرده، بلکه معنای کرامت انسانی و حقوق شهروندی را نیز زیر سؤال می‌برد.

ساخت سد چناره در سال‌های گذشته نمونه‌ای روشن از این نگاه یک‌سویه بوده است. این پروژه بدون توجه به پیامدهای اجتماعی و زیست‌محیطی، موجب کوچ اجباری و آوارگی بسیاری از روستاها شد؛ روستائیانی که نه تنها امتیازی دریافت نکردند، بلکه از کمترین حمایت‌های جبرانی نیز بی‌بهره ماندند. اکنون نیز انسداد راه میان‌تنگ، ادامه همان سیاستی است که بیش از آنکه توسعه‌محور باشد، ساکنان بومی را قربانی می‌کند.

در حالی‌که منابع آبی و خاکی کرمانشاه صرف ساخت سد و انتقال آب به مناطق همجوار می‌شود، سهم ساکنان منصوری از این سرمایه عظیم، تنها محرومیت و فشار معیشتی بوده است. این مسئله پرسشی جدی را مطرح می‌کند: چگونه می‌توان عدالت منطقه‌ای را توجیه کرد، زمانی که یک استان هزینه می‌دهد و استان دیگر منفعت می‌برد؟

از سوی دیگر، سکوت مسئولان استان کرمانشاه در برابر این روند جای تأمل دارد. بی‌تردید اگر صدای روستائیان شنیده نشود، چرخه بی‌توجهی به حقوق بومیان ادامه خواهد یافت. قدرت‌نمایی و نفوذ نمایندگان استان ایلام در پیشبرد پروژه‌ها نیز نشان می‌دهد که ضعف مطالبه‌گری در کرمانشاه، بهای سنگینی بر دوش روستانشینان گذاشته است.

امروز انسداد راه روستای میان‌تنگ فقط یک مشکل محلی نیست؛ بلکه نماد نوعی بی‌عدالتی ساختاری در مدیریت منابع کشور است. اگر این روند اصلاح نشود، پیامدهای آن نه‌تنها به خالی‌شدن روستاها، بلکه به تضعیف اعتماد عمومی و گسترش شکاف‌های اجتماعی خواهد انجامید. مسئولان استانی و ملی باید هرچه سریع‌تر به این بحران ورود کنند و پاسخی روشن به مطالبات مردم بدهند.
#علی_فرخی